waarom korting geven geen zin heeft

Waarom korting geven onzinnig is

Het dubbeltje en de eerste rij

Een sprookje over waarom korting geven niet werkt

Er was eens…

Lang geleden, op het weidse platteland aan de rand van het bos, wat allemaal bezit was van een rijke herenboer, leefden een boer met zijn vrouw en dochter. De boerderij had een stal met een koe en een paar kippen. De boer verdiende enkel aan de melk van zijn koe en de eieren van zijn kippen. Via ruildiensten kwam hij aan meel, groente en fruit. Zo hield hij zichzelf, zijn vrouw en dochter in leven. Geld voor meer had hij echter niet.

De dochter van de boer was een knappe jongedame en het kostbaarste wat hij bezat. Haar huid was als room, haar haren glansden als koper in het zonlicht en haar tanden waren hagelwit. Ze was bovendien populair bij iedereen om haar goedlachse uitstraling, haar zang en behulpzaamheid.
‘Onze dochter is niet voor niets zo mooi,’ zei de boer vaak tegen zijn vrouw, ‘Haar schoonheid trekt de sterkste boerenzonen, maar ze verdient nog beter. Hadden we maar meer te bieden. Wij moeten nu al alles doen om niet dood te gaan van de honger.’
‘Lieve man, ze zal rijker moeten trouwen dan wij zijn.’
Dat besefte de boer maar al te goed. Zijn dochter zou de beste trouwen, besloot hij.

De beste was de zoon van de herenboer, die al lang geleden zijn oog had laten vallen op zijn wonderschone dochter. En hij wist dat zijn dochter heimelijk droomde van de jongeman. Maar de dochter van een pachter was geen partij volgens de herenboer. Tenzij…

De herenboer was gek op Rossau Royal appels, de allerbeste van het land. En hij verslond elke appeltaart. Hij at deze favoriet als ontbijt, lunch én avondeten, dag in, dan uit.
Nu wilde het geval dat de boerin de lekkerste taarten bakte. Tot in de wijde omgeving stond ze erom bekend.
Ze wilde ook nu haar bakvaardigheid inzetten voor de taart der taarten om de herenboer gunstig te stemmen. Ze had rozijnen en rum geruild voor een schaal grote eieren en een bus verse melk. Alles wat ze miste was…
‘Appelen, mijn man. Ik heb goede appelen nodig voor de allerbeste appeltaart voor de herenboer. We hebben een dubbeltje. Kijk hoeveel Rossau Royal appelen we daarvoor kunnen kopen.’

De boer ging vol goede moed naar de markt. Er was toch zeker een marktkoopman die zag, dat hij de allerbeste appelen nodig had? En ze voor een prikkie zou geven?

Maar dat viel tegen. De ene na de andere fruitverkoper vertelde hem dat hij geen Rossau Royal appels verkocht. Ze bleken zeldzamer dan de boer dacht. Ze boden prachtige appelen, rozerode en groene, maar die waren te zuur of te zoet. Of niet sappig genoeg. Met lood in de schoenen stelde hij zijn vraag bij de volgende kraam.
‘Ja, die verkoop ik.’
De boer maakte een sprongetje.
‘Mijn vrouw bakt een appeltaart voor de herenboer om hem over te halen zijn zoon met mijn mooie dochter te laten trouwen. Hij is verzot op Rossau Royal appelen en eet zijn vingers op bij appeltaart! Ik heb echter bijna geen geld.’
‘En dus wilt u ze voor weinig meekrijgen,’ vulde de marktkoopman zijn verzoek aan. ‘Dat zal niet gaan, boer. Wij leveren deze appelen aan de rijke koopmannen van de stad. Het zijn koninklijke appelen.’
‘Mijn dochter is mijn prinses. Ze is mooi en goed en ik gun haar de gelukkigste toekomst.’
‘Dat begrijp ik, maar hoe kan ik u deze appelen verkopen voor bijna niets, terwijl anderen er de hoofdprijs voor neerleggen?’
De boer viel stil.

De marktkoopman pakte de bovenste appel van de stapel en hield hem de man voor. De appel glom dieprood, was kogelrond en volkomen smetteloos. Er prijkte een blaadje aan de steel.
‘Deze appelen zijn duur, omdat ze op kostbare enten zijn gekweekt, op unieke grond in een stabiel klimaat. Er wordt alles aan gedaan om ziektes en schimmels weg te houden. Ze groeien langzaam en worden vervolgens speciaal vervoerd op mijn duurste karren en onder bijzondere omstandigheden bewaard in mijn beste schuur. Ze smaken er ook naar…’
De koopman nam zijn mes en sneed hem door de helft. De ene helft gaf hij aan de boer, die er een hap uit nam. Het vruchtvlees knapte onder zijn tanden en het sap liep aan alle kanten langs zijn kin. Met gesloten ogen kauwde hij langzaam op het stukje tot het op was.
‘Hij smaakt fris… nee, wacht… zoet… nee, fris zuur…’ fluisterde hij bewonderend.
‘De nasmaak blijft ook lekker lang hangen. De kweker heeft er zo’n twintig jaren over gedaan om de appel zo te krijgen. Ze zijn geliefd bij iedereen, maar door hun uniciteit zijn er niet genoeg voor iedereen. Ik complimenteer u met uw goede smaak, boer.’
‘Dank u, koopman. Ik begrijp het. Ik zoek verder.’

‘Wacht, man. Hoeveel geld hebt u?’
De boer legde het buideltje bedachtzaam in de hand van de koopman, die het dubbeltje er zorgvuldig uithaalde. Toen dacht hij even na.
‘Wacht, boer. Ik heb een zak van de appelen staan die u wenst, maar die minder mooi zijn, aangetast door insecten of een rotte plek hebben. U kunt de goede stuken eruit halen voor uw appeltaart. U hebt net genoeg geld voor deze zak. Gewoonlijk maken we hier appelcompote van. U hebt er meer werk aan, omdat u de goede stukken eruit moet halen. En verwerk ze snel, anders zijn de verrot. Ik hoop dat u er genoeg aan hebt.’
‘Dank u, koopman!’
‘Voor een daalder zit u op de eerste rij, voor een dubbeltje kunt u er enkel van proeven.
Ik wens uw dochter een prinsessenbruiloft…’

Thuis gekomen gaf hij zijn vrouw de enorme zak stinkende appelen.
‘Oh, jee, hoe houd ik de smaak van bederf uit mijn taart?’ vroeg zij zich geschrokken af. Ze schilde, sneed en boende de appelen, rook, proefde en selecteerde de berg zo naar een mandje vol.
‘Ik hoop dat het genoeg is. Dit alleen kostte me al een halve dag werk en zie, de appelen oxideren al. Oh jee, oh jee,’ jammerde ze hoofdschuddend.
Aan het eind van de dag rook de boerderij naar warme rum, kaneel, zoete deeg en… was dat de geur van Rossau Royaal appels of eigenlijk toch niet helemaal?
‘Ik hoop dat de herenboer Rossau Royaal proeft. Hij is een fijnproever,’ ze schudde haar hoofd, haar pijnlijke handen wrijvend.

De boer bracht de warme taart voorzichtig naar het fort. De herenboer nam een stukje en smakte luid. Toen een punt. Binnen een uur maakte hij de hele taart burgemeester, terwijl zijn pachter elke hap nauwgezet volgde, peilend naar zijn oordeel.
‘Die was lekker. Doe er nog meer een. Jouw vrouw kan bakken!’
De boer bleef staan, wiebelend van de ene op zijn andere voet en met zijn hoed in zijn handen, wachtend op dat ene, verlossende woord.
‘Wat sta je daar nog? Nog een taart is je opdracht. Volgende week,’ maande de herenboer, zijn vingers likkend…

Snap je?

 


Andere inspirerende blogonderwerpen:

Mensen kopen niet door keuzestress. Zo voorkom je dat en stimuleer jij je verkoop
Blog verdienmodellen, waaraan jij misschien nog niet gedacht hebt
Dé 3 criteria voor een succesvolle blog
Vergroot je vindbaarheid via SEO en content
Je conversie verhogen met de juiste woorden 

Korting geven is zelden nodig. Heeft de verkoop van jouw product of dienst een boost nodig? Neem dan contact op voor een vrijblijvend adviesgesprek.

ik wil een afspraak

Marketing


Esther van Vondel

Esther van Vondel

VERKOPEN BEGINT BIJ JE BOODSCHAP, OMGEZET IN WOORDEN. EN ACTIE OM DIE BOODSCHAP ONDER DE AANDACHT TE BRENGEN BIJ DE JUISTE MENSEN Neem contact op via 06 54 94 39 62 of info@vanvondeltxt.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Telefoonnummer

06 - 54 94 39 62

Postadres

Tulpenstraat 105
7004 DH  Doetinchem

esther@vanvondeltxt.nl

KvK nr. 56469128
btw-nummer NL193104271B01

Algemene Voorwaarden tekst- en contentmarketingbureau Van Vondel txt 

Volg Van Vondel txt op:


Deze website maakt gebruik van cookies, enkel om algemene, niet-persoonsgebonden statistieken bij te houden. Bekijk ook de privacyverklaring.

Gastblogger op:

Frankwatching